Zabytki UNESCO w Azji Południowo-Wschodniej

Co warto zobaczyć w Azji? To jednocześnie tak proste i niebywale trudne pytanie. Tak naprawdę każdy z nas podczas azjatyckich wojaży  wskaże inne miejsce jako absolutne must-see, takie, którego nie może zabraknąć w planie wycieczki i do którego chętnie by powrócił. Dla wielu z nas różne miejsca okażą się wartościowe: jeden zakocha się w atmosferze Delty Mekongu, inny zachłyśnie się atmosferą nocnego Kuala Lumpur, jeszcze inny odnajdzie wytęskniony spokój wśród murów Angkoru. O gustach się nie dyskutuje. Także tych podróżniczych. A jednak dysponujemy pewną ściągą, ściągą miejsc uniwersalnie pięknych i uniwersalnie wartościowych, o czym decydują nie prywatne obserwacje, a dogłębne analizy ekspertów – mowa tu o Liście światowego dziedzictwa UNESCO. Nie zabrakło na niej także wyjątkowych miejsc z Azji Południowo-Wschodniej. Masz ochotę przyjrzeć im się bliżej?


Od Filipin po Wietnam

Wybrane obiekty z Azji Południowo-Wschodniej, wpisane na listę światowego dziedzictwa kulturowego UNESCO:

Obiekty UNESCO na Filipinach

Barokowe kościoły

Czy ktokolwiek w pierwszej kolejności kojarzy Filipiny z kunsztowną architekturą kościelną? Niekoniecznie. A jednak, poza rajskimi wyspami, fascynująca kulturą i cudami przyrody, jest to zakątek świata, w którym możemy podziwiać hiszpańskie dziedzictwo kolonialne w jego pełnej krasie. Zachwycające barokowe kościoły rozsiane są po całym kraju, ale za flagowy przykład może posłużyć Kościół Świętego Augustyna w Manili. Zobacz, które kościoły wyróżniono – czy miałeś okazję odwiedzić którykolwiek z nich?

  • Miagao w prowincji Iloilo
  • Paoay w Ilocos Norte
  • Santa Maria w Ilocos Sur
  • San Agustin w Manili

Budowle pochodzą z okresu XVI-XVIII wieku, a na liście UNESCO znalazły się w 1993 roku.

Tarasy ryżowe

Tarasy Ryżowe Kordylierów Filipińskich to liczące 2000 lat obszary rolnicze, na których przepięknie zapisało się odwieczne współistnienie człowieka i natury. Filipińskie tarasy ryżowe zajmują w rzeczywistości rozległe tereny, ale na listę UNESCO wpisane zostały te najbardziej spektakularne i najlepiej zachowane z północnych rejonów wyspy Luzon, a konkretnie: Banaue, Mayoyao, Hungduan i Kiangan. Wszystkie one są dziełem społeczności Ifugao, która wypracowała skuteczny system zarządzania tarasami, łącząc ciężką pracę, doświadczenie i bogate tradycje. Te nie tylko praktyczne, ale także piękne i symboliczne dzieła inżynierii krajobrazu stanowią dziś bardzo popularną atrakcję turystyczną. Jeżeli chcecie je zobaczyć, zachęcamy do wybrania się z nami do Banaue, gdzie rozciągają się wśród malowniczych górskich dolin.

Wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 1995 roku.

Świątynia Preah Vihear

Vigan

Założone w XVI wieku Vigan jest najlepiej zachowanym przykładem hiszpańskiego miasta kolonialnego na terenie Azji. Na niepowtarzalny koloryt tego miejsca wpływa mieszanka kultury filipińskiej, chińskiej, europejskiej i meksykańskiej (!). Miasto mieści się na zachodnim wybrzeżu wyspy Luzon i zwrócone jest ku Morzu Południowochińskiemu. Zachował się tu historyczny, siatkowy układ ulic, otwarte place i zabytkowe budowle: ratusz, pałac arcybiskupi, katedra św. Pawła. Poza niepowtarzalnymi zabytkami, Vigan słynie z niezwykle wyśmienitej kuchni, łączącej oczywiście smaki hiszpańskie z rodzimymi filipińskimi.

Wpisane na listę w 1999 roku.

UNESCO Indonezja (obiekty kultury)

Obecnie w Indonezji religią dominującą jest islam (87%), ale wśród zabytkowych budowali zachowały się dwa wspaniałe przykłady świątyń, nawiązujących do dawniej dominujących wierzeń: buddyzmu i hinduizmu:

Borobudur

Cytadela w Hue

Jest to monument znajdujący się w pobliżu miasta Magelang (Jawa środkowa), wzniesiony na planie buddyjskiej mandali. Wspinając się na jego szczyt, dostrzeżesz ponad 2,5 tysiąca dobrze zachowanych płaskorzeźb, przedstawiających buddyjskie przypowieści (o łącznej długości ok. 6 kilometrów). Świątynia datowana jest na IX wiek i uchodzi za jedną z największych buddyjskich budowli sakralnych na świecie.

Wpisana na listę w 1991 roku.

Prambanan

Most Japoński w Hoi An

Hinduistyczny kompleks świątynny Prambanan, położony jest w odległości 18 km od Yogyakarty. Składają się na niego 224 świątynie, z wyróżniającymi się trzema iglicami, symbolizującymi hinduistyczną trójcę bóstw. Kompleks datowany jest na IX w.

W 2006 r. świątynie znacznie ucierpiały w wyniku trzęsienia ziemi.

Na liście UNESCO od 1991 r.

Chcesz zobaczyć powyższe świątynie, podczas naszej 3-dniowej wycieczki po okolicach Yogyakarty?

Stanowisko antropologiczne w Sangiran

Jest to obszar związany z cennymi znaleziskami szczątków praczłowieka, należącymi do gatunku Meganthropus i Homo erectus. Zamieszkany od 1,5 miliona lat obszar Sangiran (Jawa) jest jednym z kluczowych miejsc, pomagających zrozumieć zagadnienie ewolucji człowieka. Poza skamieniałymi szczątkami hominidów i zwierząt, zachowały się tu kamienne narzędzia z epoki paleolitu.

Na liście UNESCO od 1996 roku.

Homo erectus z Sangiran Early Man Site w Indonezji

Tarasy ryżowe na Bali

Na Liście światowego dziedzictwa UNESCO znajduje się także krajobraz kulturowy Bali, na który składa się pięć tarasów ryżowych ze świątyniami wodnymi, tworzących system o nazwie „subak”, którego początki sięgają IX wieku. Subak to, mówiąc w skrócie, system zarządzania wodą, która utrzymuje przy życiu cały delikatny ekosystem. Tarasy zajmują niemal 20 000 hektarów. Woda wypływającą z tutejszych źródeł i kanałów, zanim wpłynie na pola ryżowe, przeprowadzana jest przez świątynie. To kolejny piękny przykład harmonijnego współistnienia ludzi i ich naturalnego otoczenia w oparciu o rytuały, które podkreślają zależność człowieka od świata przyrody. System subak odzwierciedla balijską filozofię Tri Hita Karana, mówiącą o „trzech przyczynach dobrostanu”, którego kluczowym elementem jest harmonia pomiędzy ludźmi, naturą i bogami.

Tarasy znalazły się na liście UNESCO w 2012 roku.

Ombilin Coal Mine

Kopalnia Węgla Kamiennego Ombilin to XIX-wieczny przybytek w okolicy Sawahlunto w zachodniej części Sumatry. Jest to przede wszystkim najstarsze miejsce wydobycia węgla w Azji Południowo-Wschodniej. Kopalnia z czasów kolonialnych doskonale ilustruje ówczesny systemu wydobycia i transportu węgla. Swego czasu sprawnie funkcjonował tu system łączący kopalnie szybowe i tunelowe, kolej górską i port morski.

Wpisana na listę UNESCO w 2019 roku.

Zabytki UNESCO w Kambodży

Angkor

Pierwszy punk na liście chyba nikogo nie zdziwi, tym bardziej, że jest to najpopularniejszy zabytek i symbol Azji Południowo-Wschodniej – przynajmniej od strony historycznej. Choć flagowym widokiem we wszystkich przewodnikach są wieże Angkor Wat, malujące się na tle zachodzącego słońca i odbijające się w pobliskim zbiorniku wodnym, warto wiedzieć, że na liście UNESCO znajduje się cały park archeologiczny z wyborem świątyń. Angkor to rozległy kompleks miejsko-świątynny, budowany i zamieszkany od IX do XV wieku, położony na północ od Siem Reap. Możesz tu podziwiać misterną, khmerską architekturę w różnych jej odsłonach.

Na liście od 1992 roku.

Preah Vihear

To kolejna khmerska świątynia wpisana na listę UNESCO, oddalona ok. 4 godziny drogi na północny wschód od Siem Reap. Jej początki sięgają IX wieku. Malowniczo ulokowana wysoko w górach Dangrek, przycupnięta na krawędzi klifu nad gęstą dżunglą, mogłaby być wspaniałym wytchnieniem od znacznie popularniejszego Angkoru, gdyby nie pewne niepokoje. Świątynia od lat znajduje się bowiem w centrum konfliktu między Kambodżą a Tajlandią, które spierają się o jej przynależność.

Na liście UNESCO od 2008 roku.

Sambor Prei Kuk

Dość świeża pozycja na liście kambodżańskiego dziedzictwa – położona w samym sercu Kambodży (ok. 206 kilometrówm od Phnom Penh) khmerska świątynia, datowana na VII wiek. Znajduje się w prowincji Kampong Thom. Stanowi pozostałość po Isanapurze – stolicy królestwa Chenla. Wieże tutejszych świątyń i ozdobne płaskorzeźby zachowane są w różnym stanie, ale pięknie obrazują architekturę i sztukę przedangkoriańską. To niesamowite miejsce poza szlakiem, gdzie dociera naprawdę niewielu turystów – niepowtarzalna okazja, by pobyć sam na sam w dżungli, wśród szeptów historii.

Na liście UNESCO od 2017 roku.

UNESCO w Laosie

Luang Prabang

To kolejny organizm miejski, który doczekał się szacownego wyróżnienia przez UNESCO z całym swoim dobrodziejstwem. Luang Pranag leży na północy kraju na rzeką Mekong. Do 1975 r. było stolicą państwa. Można zaryzykować stwierdzeniem, że zawiera się tu cała istota Laosu. Luang Prabang leży u zbiegu rzek Mekong i Nam Khan, kusząc swoich gości 33 watami, francuskimi zabudowaniami kolonialnymi, przepięknymi tradycjami (codzienna ceremonia ofiarowania jałmużny mnichom – Tak Bat) oraz zapierającymi dech w piersiach elementami przyrody (w samym sercu miasta mieści się 150-metrowe wzgórze Phousi).

Luang Prabang ukazuje w pełni całe piękno, tradycyjnej laotańskiej architektury, jest też jednocześnie wspaniałym przykładem przenikania się wpływów laotańskich z francuskimi.

Wpisane na listę UNESCO w 1995 roku.

Wat Phou

A dokładniej: krajobraz kulturowy prowincji Champasak w południowym Laosie z ruinami khmerskiej świątyni Vat Phou i okolicznymi starożytnymi osadami. Monumentalne ruiny tego zabytkowego kompleksu datowane są na VIII–XII wiek. Sama świątynia, wzniesiona przez Khmerów, a poświęcona hinduskiemu bóstwu – Siwie, powstała w XI w. To bardzo dobrze zachowany, zabytkowy kompleks krajobrazowo-miejsko-świątynny, liczący ponad 1000 lat. Został zaplanowany tak, by jak najlepiej odzwierciedlać hinduską wizję relacji między człowiekiem a naturą. Widać tu wykorzystanie osi prowadzącej od szczytu góry do brzegu rzeki, w którą wkomponowany jest geometryczny układ świątyń, sanktuariów i wodociągów, rozciągających się na długości około 10 km. Częścią tego obszaru są również dwa miasta nad brzegiem rzeki Mekong oraz góra Phou Kao.

Wpisane na listę UNESCO w 2001 roku.

Plain of Jars

To zdecydowanie jeden z najbardziej nietypowych, zabytkowych obszarów w Azji Południowo-Wschodniej, a jednocześnie jedno z najważniejszych prehistorycznych miejsc w tym rejonie świata. Niestety jest to stanowisko także bardzo niebezpieczne, z powodu licznych niewybuchów.

Megalityczna Równina Dzbanów mieści się w środkowym Laosie, na północnym krańcu gór Annamskich. Monumentalne, kamienne słoje, których liczba sięga dwóch tysięcy, były najprawdopodobniej związane z praktykami pogrzebowymi w epoce żelaza. Ich wysokość sięga nawet 1-2 metrów, a waga – do 20 ton. Znaleziska z tego stanowiska archeologicznego datowane są na okres od 500 r. p.n.e. do 500 r. n.e.

Choć bardzo stary, jest to jeden z najmłodszych zabytków na liście UNESCO – znalazł się na niej dopiero w 2019 roku.

UNESCO Malezja

Melaka (także: Malakka, Malacca) - zabytkowe miasto w Malezji

Melaka i George Town
- historyczne miasta cieśniny Malakka

Kraje wyspiarskie i półwyspowe są często wspaniałymi przykładami tygli kulturowych. Nie inaczej jest z Malezją, której miasta Melaka (na Półwyspie Malajskim) i George Town (na wyspie Penang), zostały wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO jako wspaniałe przykłady przenikania się kultur Wschodu i Zachodu. Są to historyczne miasta kolonialne Cieśniny Malakka, w których przez stulecia kwitła międzynarodowa wymiana handlowa, a tym samym – historyczna i kulturowa. W architekturze, kulturze i pejzażu miejskim (oraz kuchni!) tych miejscowości dostrzec można mieszankę wpływów lokalnych-malajskich, hinduskich i chińskich oraz związanych z trzema europejskimi potęgami kolonialnymi: portugalskich i holenderskich (Melaka), a także brytyjskich (George Town).

Wpisane na listę UNESCO w 2008 roku.

Masz ochotę na niezapomnianą podróż Przez Półwysep Malajski?

Stanowiska archeologiczne w Dolinie Lenggong

To miejsce o niezwykle bogatej historii, sięgającej 2 miliony lat wstecz. Dolina znajduje się w stanie Perak, w północno-zachodniej części Malezji. Zachowały się tu ślady najdawniejszej działalności człowieka – najstarsze na świecie po afrykańskich. W dolinie odkryto m. in. narzędzia kamienne z epoki paleolitycznej wraz z „pracowniami”, w których je wytwarzano. Inne znaleziska pochodzą z neolitu, epoki brązu i epoki żelaza – składając się na spójny obraz historii tych terenów. Niektórzy nazywają to miejsce prehistorycznym skansenem, ulokowanym wśród dzikiej zieleni i wapiennych wzgórz.

Na liście UNESCO od 2012 roku.

Zabytki UNESCO w Mjanmie / Birmie

Bagan

Ceglane pagody wyrastające wprost z połaci zieleni i rysujące się na tle błękitnego nieba, to chyba jeden z najbardziej znanych widoków z Mjanmy (dawnej Birmy) – ewentualnie w wersji o zachodzie słońca, z balonami startującymi spomiędzy spowitych mgłą świątyń. Chodzi oczywiście o Bagan – najmłodszy na liście UNESCO obiekt z Azji Południowo-Wschodniej. Jest to dawna stolica imperium – miasto, którego szczyt rozwoju przypadał na XI-XII w. Cały zabytkowy kompleks zajmuje powierzchnię ok. 100 km² i mieści w sobie ponad 2 tysiące obiektów: świątyń, klasztorów i stup. Bagan najprzyjemniej zwiedza się rowerem lub skuterem. Szczególnie urokliwe są tu wschody słońca – rozrywka dla naprawdę zdeterminowanych turystów.

Na liście od 2019 roku.

Bagan (Pagan) w dawnej Birmie (dzisiejsza Mjanma)
Pagoda Bawbawgyi w Sri Ksetra (Śrikszetra)

Pyu

Zabytkowy kompleks Pyu obejmuje ruiny 3 państw-miast (Halin, Beikthano i Sri Ksetra), które rozwinęły się w dorzeczu Irrawaddy. Każde z nich otoczone było murem i fosą, a wewnątrz mieściło budowle wzniesione z cegły. Pozostałości tych dawnych, birmańskich królestw datowane są od 200 lat p.n.e. do około 900 roku n.e. Znajdują się tu ruiny pałaców, fortyfikacji, nekropolie, buddyjskie stupy oraz dawne systemy nawadniania i zakłady produkcyjne.

Dodane na listę w 2014 roku.

UNESCO Singapur

Ogrody botaniczne w Singapurze

Zjawiskowe ogrody państwa-miasta Singapur również znalazły swoje miejsce na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Warto zaznaczyć, że jest to pierwszy w historii singapurski obiekt na liście i pierwszy w tym zestawieniu ogród botaniczny. Stworzone ludzką ręką ogrody kwalifikują się do obiektów kulturalnych, a nie przyrodniczych. Powstałe w samym sercu Singapuru, służą nie tylko ochronie roślinności, ale także celom edukacyjnym. Ogrody powstały w 1859 roku i przeszły niesamowitą ewolucję od brytyjskiego kolonialnego ogrodu botanicznego po współczesną, światowej klasy instytucję przyrodniczo-naukową. Poza szerokimi połaciami zieleni i bogactwem roślinności (często tematycznie podzielonej), na terenie grodów mieści się wiele zabytkowych i współczesnych konstrukcji ozdobnych i wypoczynkowych.

Na liście od 2015 roku.

UNESCO Sri Lanka (obiekty kultury)

Sri Lanka tuż po Indonezji i obok Wietnamu jest jednym z krajów Azji Południowo-Wschodniej najbardziej obfitującym w obiekty wyróżnione przez UNESCO.

Święte miasto Anuradhapura

Pierwsza, historyczna stolica Sri Lanki oddalona od obecnej – Colombo o około 250 km (w kierunku północno-wschodnim). Miasto zostało wzniesione w  III wieku p.n.e. wokół szczepki drzewa, pod którym Budda doznał oświecenia (tak przynajmniej głosi legenda). Lata świetności przeżywało między IV a XI w. Dziś do świętego drzewa Bodhi przybywają liczni pielgrzymi. Główną budowlą-wizytówką jest biała 103-metrowa stupa Ruwanwelisaya (przechowywane są w niej relikwie Buddy). Poza tym znajdziemy tu wiele innych, ciekawych budowli: ruiny świątyń, pałaców królewskich, klasztorów i charakterystyczne dzwonowate dagoby (wieże pełniące funkcję relikwiarza). Anuradhapurę można zwiedzić już nawet podczas jednodniowego wypadu z Dambulli, choć, aby nasycić się nią w pełni,  idealnie byłoby spędzić tu dwa dni.

Na liście UNESCO od 1982 roku.

Antyczne miasto Polonnaruwa

Polonnaruwa jest drugim po Anuradhapurze najstarszym królestwem Sri Lanki. Jej złote dzieje przypadały na wiek XII. Wyróżnia ją wspaniała, średniowieczna architektura (pałac królewski, świątynie, klasztor, ceglana lankatilaka, monumentalna stupa), sztuka (posągi buddy, rzeźby skalne)  oraz pozostałości innowacyjnych urządzeń nawadniających, a to wszystko wtopione we wspaniałą, okoliczną przyrodę.

Obszar nie jest aż tak rozległy, dlatego Polonnaruwę przyjemnie zwiedza się na piechotę lub marszem (trzeba się jednak wówczas przygotować na pokonywanie 6-10 km odległości).

Na liście od 1982 roku.

Złota świątynia Dambulla

Na naszej liście wybranych zabytków UNESCO nie mogło zabraknąć tego wyjątkowego miejsca - świątyni buddyjskiej, położonej w samym sercu Sri Lanki i ulokowanej w… jaskiniach. Na Złotą Świątynię składa się 5 grot (w rzeczywistości cały kompleks sakralny Dambulii jest dużo większy): Dewadżara Wihara (z posągiem leżącego Buddy), Maharadża Wihara (największa i z najwspanialszymi malowidłami), Maha Alut Wihara, Paschima Viharaya i Dewana Alut Viharaya. Pierwsze świątynie zaczęto tu budować jeszcze przed naszą erą. Pod naturalnie nierównymi, pochyłymi i malowanymi sufitami mieści się tu całe bogactwo posągów Buddy, bóstw, królów oraz małe wieże sięgające iglicami sklepienia. Jest to niesamowity przykład koegzystencji kultury i natury, wzbudzający zachwyt i respekt.

Na liście od 1991 r. 

Galle

Stare Miasto Galle wraz z fortyfikacjami powstało w południowo-zachodniej  Sri Lance w XVI w., a szczyt rozwoju osiągnęło w wieku XVIII. Założyli je Portugalczycy, a jego ostateczny rys ukształtowali Holendrzy. Dziś uchodzi ono za książkowy przykład ufortyfikowanego miasta, wzniesionego przez Europejczyków w Azji Południowo-Wschodniej. Wspaniale ilustruje współistnienie europejskich stylów architektonicznych z lokalnymi wpływami południowoazjatyckimi. Możesz tu zwiedzić zabytkowy, wysunięty w morze fort (z murami obronnymi, budowlami w stylu kolonialnym, latarnią morską, wieżą zegarową, świątyniami, szpitalem itd.) i nowszą część miasta, ulokowaną w głębi lądu. Fort Galle to także doskonały punk widokowy do podziwiania zachodu słońca nad Oceanem Indyjskim (turyści gromadzą się w tym celu zwykle ok. 17:30). Jeśli Galle kojarzy Ci się jedynie ze spokojnym szeptem historii, z pewnością zmienisz zdanie na widok śmiałków, praktykujących skoki z Flag Rock Bastion prosto do oceanu.

Na liście UNESCO od 1988 roku.

Kandy

Święte miasto buddyjskie Kandy, położone w samym sercu Sri Lanki, jest niewątpliwie historyczną i kulturalną stolicą kraju. Poza tym, że jest pięknie ulokowane w górskich rejonach Cejlonu i stanowi doskonały wstęp do emocjonującej podróży lankijską koleją, mieści w sobie moc niezwykłych miejsc. Znajduje się tu m. in. najsłynniejsze na Sri Lance miejsce pielgrzymek – skrywająca relikwie buddy Świątynia Zęba (Dalada Maligawa).

Kandy opierało się europejskiej kolonizacji aż do aż do 1815 roku, dzięki czemu udało się tu przetrwać wielu przejawom lokalnej tradycji, architektury i sztuki. Dziś Kandy stanowi połączenie architektury buddyjskiej i kolonialnej w pełnym życia, niezwykle barwnym mieście.

Na liscie widnieje od 1988 roku.

Sigiriya

Monumentalna skała, wyrastająca wysoko w górę wprost z soczystozielonej dżungli ku błękitnemu niebu – to bez wątpienia najsłynniejszy obrazek ze Sri Lanki. Dopiero po chwili dostrzega się na jej stromych zboczach zygzaki schodów i tajemnicze zabudowania na szczycie. Jest to starożytna twierdza królewska (według niektórych doniesień – dawny klasztor), wniesiona na 180-metrowej skale za panowania Kassapa I (473–495 r. n.e.). Sama formacja skalna liczy prawdopodobnie 2 miliardy lat! Sigiriya nazywana jest „Lwią Skałą”, gdyż, by się na nią wspiąć, trzeba minąć monumentalną bramę w kształcie lwich łap – można odnieść wrażenie, jakby wchodziło się do jego paszczy. Na szczyt skały wchodzi się około godzinę, jeśli oczywiście nie trafisz na zbyt duży tłum. Podejście jest dostępne dla większości turtów, ale warto zadbać o bardziej stabilne obuwie niż japonki. Na wspinaczkę najkorzystniejsze są godziny poranne, gdy temperatury nie osiągają jeszcze swojego apogeum.

Wyróżniona przez UNESCO w 1982 roku.

Zabytki UNESCO w Tajlandii

Sukhothai

Sukhothai porównywane bywa do kambodżańskiego Angkoru – pod względem znaczenia oczywiście, jeśli chodzi o architekturę, to akurat tutejsi władcy pragnęli się raczej odciąć od wpływów khmerskich i wypracowali swój własny styl. To kolebka tajskiej państwowości – pierwsza stolica Syjamu, położona ok. 450 km na północ od dzisiejszego Bangkoku. Był to też ważny ośrodek architektury sztuki i rzemiosła.  Tutejsze ruiny datowane są na XIII–XIV w. Najważniejszym zabytkiem i dawnym, duchowym centrum miasta jest monumentalny Wat Mahathat, który rozpoznasz po górującym nad nim posągiem siedzącego Buddy. Sukhothai słynie z przepięknych obchodów święta Loy Krathong – listopadowego festiwalu światła. Na liście UNESCO widnieją też dwa miasta satelickie: Si Satchanalai i Kamphaeng Phet.

Na liście od 1991 roku.

Ayutthaya

Kojarzysz słynne oblicze Buddy uwięzione pomiędzy konarami drzewa? To właśnie Ayutthaya, a raczej ruiny jednej z jej świątyń – Wat Mahathat. Trudno uwierzyć, że zespół ruin, jakie możesz dziś podziwiać w Ayutthayi, był niegdyś wspaniałym miastem, które można by porównać do Wenecji czy Paryża. Złote lata metropolii trwały aż 4 wieki – był to prężny ośrodek handlowy, przyciągający przybyszów z różnych stron świata – aż do 1767 roku, kiedy został splądrowany przez najeźdźców z Birmy. Dziś znajdziesz tu głównie ruiny danej świetności, ale zwiedzając obszerny kompleks np. rowerem i mijając klimatyczne świątynie (zachowało się około 50) oraz posągi buddy, z łatwością przeniesiesz się w czasie i poczujesz dawną potęgę tego miejsca.

Ayuttahya to świetny pomysł na jednodniową wycieczkę z Bangkoku (leży ok. 80 km na północ od stolicy Tajlandii).

Wpisana na listę w 1991 roku.

Stanowisko archeologiczne w Ban Chiang

To najważniejsza prehistoryczna osada odkryta jak dotąd w Azji Południowo-Wschodniej. Mieści się w prowincji Udon Thani w północno-wschodniej Tajlandii, w dorzeczu rzeki Mekong. Stanowisko wydatowano na 1495 roku p.n.e.Tutejsze znaleziska ilustrują początki rolnictwa w regionie (uprawa ryżu, hodowla zwierząt) oraz produkcji i wykorzystania metali (brązu i żelaza) – są dowodem kulturowej, społecznej i technologicznej ewolucji człowieka. Poszczególne warstwy stratygraficzne stanowiska obfitują również w ceramikę, zarówno tę domowego użytku, jak i rytualną – pogrzebową.

Na liście od 1992 roku.

UNESCO Wietnam (obiekty kultury)

Cesarskie Miasto Hue

Hue to dawna stolica Wietnamu w XIX i na początku XX wieku. Siedzibą cesarzy z dynastii Nguyen był rozległy, otoczony murami kompleks, wewnątrz którego mieściło się Zakazane Miasto, a także cesarskie pałace, pomniki, pagody czy biblioteka. Władcy z równym rozmachem dbali o życie pozagrobowe, co ziemskie, dzięki czemu królewskie grobowce po dziś dzień zachwycają kunsztem i skłaniają do refleksji. Miejsca pochówku przygotowywano dla nich już na wiele lat przed śmiercią, a miały być one świadectwem potęgi i wielkości ich rządów. Zabytkowy kompleks Hue rozciąga się malowniczo nad Rzeką Perfumową, jego atutem jest więc nie tylko bogactwo architektoniczne i historyczne, ale także krajobrazowe.

Czy wiesz, że w Hue będziesz mieć okazję skosztować wietnamskiej kuchni w stylu cesarskim?

Wpisane na Listę UNESCO w 1993 roku.

Stare Miasto Hoi An

Hoi An to świetne zachowane, dawne miasto portowe, położone w ujściu rzeki Thu Bon do Morza Południowochińskiego (zwanego w Wietnamie Morzem Wschodnim). W XVI wieku było jednym z najprężniej działających centrów handlowych Wietnamu.

Hoi An jest przepięknym przykładem połączenia różnych wpływów kulturowych zarówno rdzennych (rynek centralny), jak i zagranicznych (chińskie drewniane sklepiki czy francuskie budynki kolonialne) w samym sercu Wietnamu. Charakterystyczny obrazek Hoi An to rozświetlone lampionami ulice, w świetle których majaczy zabytkowa zabudowa szeregowa. Choć jest to popularne dziś miejsce wycieczek, na każdym kroku można tu poczuć ducha dawnych czasów. Charakterystycznym punktem miasta jest kryty, japoński most, którego wizerunek widnieje na banknocie 120 000 dongów. Jeśli trafisz w Hoi An na pomnik Polaka – Kazimierza Kwiatkowskiego, tutaj popularnie nazywanego „Kazikiem”, nie przecieraj oczu ze zdumienia – to między innymi dzięki pracy tego konserwatora zabytków, możesz dziś podziwiać najpiękniejsze miasto Indochin pełnej krasie.

Wpisane na listę w 1999 roku.

Sanktuarium My Son

To hinduistyczny kompleks świątynny w środkowym Wietnamie, który najwygodniej jest odwiedzić podczas jednodniowej wycieczki z Hoi An lub Da Nnang. Charakterystyczne budowle z czerwonego piaskowca pochodzą z czasów królestwa Champa i datowane są na VII-XIV wiek. Wśród ruin (siły natury oraz historia wojenna tych ziem nie były dla zabytków łaskawe) zachowało się kilka wież, posągów i płaskorzeźb w bardzo dobrym stanie, dzięki czemu możemy podziwiać arcydzieła budownictwa kamienno-ceglanego i misterne dekoracje z rzeźbionej cegły z tego okresu. A wszystko to na tle soczystozielonej dżungli. To, że dziś możesz odwiedzić zespół tych niepowtarzalnych budowli w ich obecnym stanie jest zasługą Kazimierza Kwiatkowskiego – polskiego konserwatora, który nadzorował rekonstrukcję tego zespołu zabytków i zadbał o objęcie go ochroną przez UNESCO.

Wpisane na listę w 1999 r.

Cytadela Cesarska w Hanoi

Główny, a zarazem jedyny obiekt wyróżniony przez UNESCO w wietnamskiej stolicyHanoi, rozpoznasz po monumentalnej Złotej Bramie (jest to jedna z 4 bram dawnej stolicy – konkretnie: północna), która wprowadzi Cię na teren zwany „Cesarską Cytadelą”. Na przeciwległym końcu obszaru muzealnego mieści się słynna wieża flagowa, która jest jednak dużo młodsza niż reszta zabudowań dawnego cesarskiego miasta. Cesarska Cytadela władców dynastii Lý (potem także Nguyễn), datowana jest na XI wiek, choć powstała na obszarze jeszcze starszego obiektu  – ruinach chińskiej fortecy z VII wieku. Wieżę dobudowano w 1812 r. Na przestrzeni dziejów cytadela pełniła rolę siedziby kolejnych władców, a także koszarów wojskowych, była po wielokroć burzona i odbudowywana, stanowiąc dziś piękny przykład burzliwych dziejów tego zakątka świata, które zobrazowane są też w znajdującym się nieopodal muzeum historycznym.

Wpisana na listę w 2010 roku.

Kamienna Cytadela Dynastii Ho

Cytadela dynastii Ho została wzniesiona w 1397 r. na terenie w prowincji Thanh Hoa. Wybudowano ją zgodnie z zasadami feng shui, co stanowi efekt rozkwitu neokonfucjanizmu w Wietnamie pod koniec XIV wieku. Fortyfikacje powstały w malowniczym otoczeniu, harmonijnie się z nim zgrywając – na osi łączącej góry Tuong Son i Don Son oraz pomiędzy rzekami Ma i Buoi. Cały kompleks obejmuje powierzchnię ponad 150 ha. Cytadelę wzniesiono na planie prostokąta, z masywnych kamiennych bloków (bez użycia zaprawy!), a prowadziły do niej 4 bramy odpowiadające stronom świata (bramy i mury obronne zachowały się w dobrym stanie do dziś).

Wpisana na listę UNESCO w 2011 r.

Trang An

Trang An to kompleks krajobrazowy w północnej części Wietnamu, u samych krańców Delty Rzeki Czerwonej (prowincja Ninh Binh), na który składają się malownicze doliny, wapienne, krasowe szczyty, tajemnicze jaskinie ze śladami pradawnej działalności człowieka, a także obiekty kulturowe, jak np. starożytna stolica Wietnamu – Hoa Lu. Możesz tu pozwiedzać ciekawe zabytki (np. Pagodę Jednej Kolumny), udać się na przejażdżkę rowerem pośród przepięknych krajobrazów, gdzie soczysta zieleń walczy o uwagę z krasowymi wzgórzami lub skusić się na emocjonujący spływ systemem jaskiń.

Na liście od 2014 roku.

 

  Zastanawiasz się, gdzie do Azji można już polecieć?  

  Sprawdź nasz serwis COVID i napisz do nas  

  w sprawie swojej wymarzonej wycieczki do Azji!   

Od Kambodży po Mjanmę

Co powiesz na wyprawę
śladami azjatyckiej kultury?

Azja Południowo-Wschodnia bezsprzecznie stanowi cel satysfakcjonujących podróży kulturalnych. Niezależnie od tego, jakim okresem dziejów azjatyckiej cywilizacji jesteś zainteresowany, znajdziesz tu odpowiedzi na swoje pytania, a relikty przeszłości wyszepczą Ci wiele miejscowych tajemnic. Tutejsze zbytki często malują się na tle dzikiej przyrody, co tylko pogłębia moc wrażeń. Wobec takiej lekcji historii nikt nie pozostanie obojętnym.

Ruiny starożytnych imperiów, pomniki dawno minionych władców, muzea pod gołym niebem – trudno zaprzeczyć że miejsca wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w Azji Południowo-Wschodniej są wyjątkowe i warte uwagi. Teraz wystarczy już tylko dobrze skrojony program wycieczki, skomponowany przez sprawdzone biuro podróży i można rozpocząć tę fascynującą podróż przez dzieje już dziś (sprawdź, które kraje Azji są już otwarte dla turystów).

Masz ochotę na więcej? Zobacz nasz wycieczki po Azij!

Wczasywazji.pl są marką należącą do MakeYourAsia. Od 2016 roku organizujemy ciekawsze podróże po Azji Południowo-Wschodniej. W sprawach związanych z wyjazdami firmowymi, motywacyjnymi, szkoleniowymi czy wejściem z Twoim produktem na azjatycki rynek zobacz więcej na stronie MakeYourAsia.